Het luik ‘outplacement’ van de wet op de harmonisering van de statuten is niet ongrondwettelijk

De informatie in deze rubriek wordt als documentatie verstrekt. De arresten van de hoven en rechtbanken gelden niet als rechtsbron.

Met een arrest van 25 juni 2015 heeft het Grondwettelijk Hof een beroep tot vernietiging verworpen. Dit beroep had betrekking op drie artikelen van de wet van 26 december 2013 betreffende de invoering van een eenheidsstatuut tussen arbeiders en bedienden inzake de opzeggingstermijnen en de carenzdag en begeleidende maatregelen. 

De gewraakte artikelen

De drie te onderzoeken artikelen (artikelen 81, 88 en 92 van de wet van 26 december 2013) hebben betrekking op het outplacement en in het bijzonder op de volgende bepalingen:

• De aanrekening van 4 weken op de opzeggingsvergoeding als waarde van het outplacement voor de werknemers die recht hebben op een vergoeding die gelijk is aan ten minste 30 weken.
• De keuze van de werknemer tot 31 december 2015 om het outplacement te aanvaarden of te weigeren;

De verplichting voor de sectoren om vóór 1 januari 2019 een collectieve arbeidsovereenkomst te sluiten over inzetbaarheid, die er in voorziet dat één derde van de periode gedekt door de opzeggingstermijn of -vergoeding moet aangewend worden voor inzetbaarheidsverhogende maatregelen, waarvan het outplacement deel uitmaakt. Deze bepaling heeft uitsluitend betrekking op de werknemers van wie de opzegtermijn of de verbrekingsvergoeding overeenkomt met ten minste 30 weken.  De regeling kan in geen geval tot gevolg hebben dat de opzeggingstermijn, of de periode gedekt door de opzeggingsvergoeding lager wordt dan 26 weken.Het beroep werd ingediend door de Nationale Confederatie van het Kaderpersoneel